ຂໍ້ຄິດມຸມມອງຊີວິດ

 ຂໍ້ຄິດມຸມມອງຊີວິດ

"ຖ້າການເຮັດຊົ່ວພຽງຄັ້ງໜຶ່ງຂອງຄົນໜຶ່ງ ສາມາດເປັນກາບາບຕິດໜ້າຜາກໃຫ້ກັບເຂົາຜູ້ເຮັດຜິດນັ້ນໄປ ຕະຫຼອດຊີວິດໄດ້ ແລ້ວເປັນຫຍັງການເຮັດດີຄັ້ງໜຶ່ງຂອງຄົນໜຶ່ງ ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເປັນກາບຸນຕິດຕົວເຂົາຜູ້ເຮັດດີນັ້ນໄປ #ຕະຫຼອດຊີວິດໄດ້"

ຖ້າຄິດກົງກັນຂ້າມ ຄົນທຸກຄົນຄືຄົນບຸນກັນທັ້ງນັ້ນ ຫຼື ເພາະຄົນເຮົາຄິດເຖິງແຕ່ບາບ ຫຼາຍກວ່າບຸນຂອງຄົນອື່ນ

(ມັນແນວຄວາມຄິດຂອງຄົນໂລກສວຍງາມຕ້ອງທຳໃຈ)😁)😃

ພາບຈາກເນັດ

"ບຸນເຮັດໃຫ້ໃຈເບີກບານ ສ່ວນບາບເຮັດໃຫ້ຈິດເສົ້າໜອງ"

ໃຈເບີກບາກຄື ການຊື່ນອົກຊື່ນໃຈຈາກການເຮັດດີ(ບໍ່ແມ່ນຊື່ນອົກຊື່ນໃຈ ຈາກການເຮັດຊົ່ວ ທີ່ເວົ້າແບບນີ້ເພາະເຮົາຈະຊື່ນອົກ ຊື່ນໃຈ ຈາກການເຮັດຊົ່ວໄດ້ຄືກັນ, ແຕ່ຈິງແລ້ວ ໜ້າຈະເອີ້ນວ່າການຫຼົງໃນຄວາມຊົ່ວ ຄືຫຼົງວ່າເຮັດບາບກະມີຄວາມເບີກບານ, ມີຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມຊື່ນໃຈໄດ້ຄືກັນ. ບາງກະວ່າຄວາມພໍໃຈສ່ວນບຸກຄົນ ແຕ່ຢ່າງທີ່ຮູ້ ເຮົາສາມາດຫຼີກລ້ຽງກົດໝາຍໄດ້ ແຕ່ບໍ່ສາມາດຫຼີກລ້ຽງກົດແຫ່ງກັມ ຫຼື ວົງຈອນແຫ່ງການກະທຳນັ້ນໄດ້ຕະຫຼອດໄປ ຄືຖ້າການກະທຳຊົ່ວນັ້ນໄດ້ສໍາເລັດໄປແລ້ວ ປັດໄຈຂອງມັນກໍ່ພ້ອມທີ່ຈະສະສົມ ແລະ ເກີດຜົນໄດ້ທຸກເມື່ອ ໂດຍອາດຈະເກີດຂື້ນໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວໃນເວລາໃດທີ່ແນ່ນອນໃນອານາຄົດກະໄດ້.

ພາບຈາກເນັດ

"ບຸນເປັນໂຕເບີກທາງສູ່ຄວາມສຸກ ບາບເປັນໂຕເປີດທາງໃຫ້ຄວາມທຸກ"

ເຮັດບຸນເບີກບານແຕ່ໜ້າຕາພາຍນອກ ເສົ້າໝອງທຸກພາຍໃນຈິດໃຈ ມັນກະບໍ່ຄຸ້ມທຶນ. ເສຍເວລາ ເສຍຊັບ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກຊື່ໆ ຫຼື ເວົ້າອີກຢ່າງວ່າຍິ້ມນອກ ຊອກຊໍ້າໃນກະບໍ່ຜິດ #ໄວລຸ້ນໄວແຫ່ງຄວາມຮູ້ສຶກນິຍົມເວົ້າກັນ. ທາງແກ້ ຄືຕ້ອງມີສັດທາ ແລະ ຫາເຫດຜົນມາອ້າງອີງສະນັບສະນູນໃສ່ການເຮັດບຸນດ້ວຍຈະເປັນການດີ. #ຄົນທີ່ມີເຫດຜົນແລະເຮັດບຸນກັບພຣະຈົວຢ່າງໃກ້ຊິດເປັນປະຈຳຈະເຂົ້າໃຈ ແຕ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະມັກເກງໃຈຄົນ.

ພາບຈາກເນັດ

 ພຣະ ບຸນທະວີ ພະດວງເດດ

ເຖິງຈະໂດດດ່ຽວ ກະບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າມັນຈະສິ້ນແສງ" ທີ່ເຂົາເວົ້າມັນກະມີຄວາມໝາຍ

"ເຖິງຈະໂດດດ່ຽວ ກະບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າມັນຈະສິ້ນແສງ" ທີ່ເຂົາເວົ້າມັນກະມີຄວາມໝາຍ"

ຕາເວັນບໍ່ວ່າຢູ່ໃສ ສະຖານະການແບບໃດ ມັນກະຍັງເປັນຕາເວັນ ທີ່ຍັງສົ່ງແສງສະຫວ່າງໃຫ້ສັບພະສິ່ງ ຢູ່ຕະຫຼອດເວລາຄືເກົ່າ.
ຕາເວັນເຖິງວ່າເຮົາຈະບໍ່ເບີ່ງເຫັນມັນຕະຫຼອດເວລາ ກະບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າມັນບໍ່ມີແສງ ພະລັງງານ ຄວາມຮ້ອນ ແລະ ຄວາມທ່ຽງທຳ.
ຕາເວັນເຖິງກະຢູ່ໂດດດ່ຽວເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄົນເຮົາຫຼາຍໆຄົນ ແຕ່ມັນກະຍັງມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ.

ຖ້າທຽບໃສ່ສາສນາ ຄືພຣະສາສດາ ແລະ ຫຼັກຄຳສອນ.

ຖ້າທຽບໃສ່ການປົກຄອງ ຄືຜູ້ນຳ, ທິດສະດີ, ການລົງມື.

ຖ້າທຽບໃສ່ການສຶກສາ ກະຄືຄູບາອາຈານ, ຜູ້ສິດສອນ.

ຖ້າທຽບໃສ່ສັດ ຄືຫົວໜ້າຝູງ.

ຖ້າທຽບໃສຫ້ວຍ, ນ້ຳ, ເຊ ຄືສິ້ນສຸດທີ່ມະຫາສະມຸດ ແລະ ອື່ນໆ

ພາບຈາກ The Master Shift

ແລະ "ທີ່ສຳຄັນຖ້າທຽບໃສ່ຄົນທຳມະດາແບບເຮົາ ເຮົາກະເລືອກໄດ້ວ່າ ເຮົາຈະຢູ່ແບບໂດດດ່ຽວທີ່ມີແສງ ຄືຕາເວັນ ຫຼື ຢູ່ແບບໄຮ້ຄ່າ ຄືກັບສາຍຊາກແບັດເຕີຍີ່ຫໍ້ກັອບປີ ທີ່ມີລາຄາຖຶກ ແລະ ບໍ່ມີປະສິດທິພາບເມື່ອຖືກນຳໃຊ້"

ຖ້າມື້ໃດຮູ້ສຶກໂດດດ່ຽວ ສິ້ນຫວັງ ເພາະຖືກຖິ້ມ ຖືກປະ ໃຫ້ຢູ່ຄົນດຽວ ແລະ ຍັງຮູ້ສຶກໂດດດ່ຽວໃຫ້ຄິດເຖິງຕາເວັນ.

ຖ້າມື້ໃດ ຮູ້ສຶກໂດດດ່ຽວ ສິ້ນຫວັງ ບໍ່ສະບາຍໃຈ ທັ້ງໆທີ່ມີທຸກຢ່າງ ໃຫ້ຄິດເຖິງບຸນກຸສົນ ຄຸນຄວາມດີ ໃຫ້ຫາຫຍັງເຮັດຊົດເຊີຍຈິດໃຈຄວາມຮູ້ສຶກນັ້ນ ດ້ວຍການສ້າງຄວາມດີ ແລະ ເຊື່ອຕາມຄຳສອນຂອງພຸດທະສາສນາ.

ຮູ້ທັນເຖິງຄວາມເປັນເຫດ ປັດໃຈ ແລະ ຜົນ ຂອງທຸກຢ່າງວ່າ ມັນມີເກີດ ມີຕັ້ງຢູ່ ແລະ ດັບໄປ ເປັນທຳມະດາ ຢ່າງແນ່ນອນບໍ່ຕ້ອງສົງສັຍ ທຸກຢ່າງເປັນແບບນັ້ນແທ້.

"ຢູ່ໃນວົງການໃດ ຈົ່ງພະຍາຍາມທຳໂຕໃຫ້ເປັນແສງສະຫວ່າງໃນວົງການນັ້ນ"

ຕາມພາລະໜ້າທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມທ່ຽງທຳ"

 ພຣະ ບຸນທະວີ ພະດວງເດດ

ຍ້ອນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງໄຫວ້ພຣະສູດມົນ

ຍ້ອນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງໄຫວ້ພຣະສູດມົນ

1. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະຕ້ອງການຄວາມສະຫງົບດ້ານຈິດໃຈ.

2. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະຂໍພອນໃຫ້ສົມຫວັງ ທີ່ຕັ້ງເປົ້າໄວ້.

3. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະເປັນຫ່ວງນຳຮີດຄອງ ປະເພນີ.

4. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະມັນເປັນກົດລະບຽບຂອງວັດ.

5. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະເພື່ອລະນຶກເຖິງຄຸນພຣະຣັດຕະນະໄຕ.

6. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະຢາກລະນຶກ ແລະ ອຸທິດບຸນໃຫ້ຍາດພີ່ນ້ອງ

7. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະສ້າງກຸສົນ ບຸນໃຫ້ກັບຕົນເອງ.

8. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະໃຫ້ຄົນເຫັນວ່າຕົນເອງເປັນຜູ້ສັດທາທີ່ດີຜູ້ໜຶ່ງຂອງສາສນາ.

9. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະຊ່ວຍລະລືມຄວາມທຸກຕ່າງໆໄດ້ ແລະ ຮູ້ສຶກສະບາຍໃຈ ເວລາໄດ້ໄຫວ້.

10. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະເພື່ອການສ້າງສັດທາເພີ່ມພູນໃຫ້ຕົນເອງ.

11. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະເພື່ອໃຫ້ຄົນອື່ນມີສັດທາຕໍ່ພຣະສາສນາ.

12. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະຢາກລະການຖືຕົນ ຖືໂຕ.

13. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະບໍ່ມີຄົນໄຫວ້ ຈຳເປັນຕ້ອງໄຫວ້.

14. ບາງຄົນ ໄຫວ້ຕາມພໍ່ແມ່ ເຖົ້າແກ່ ຄູບາອາຈານຊັກຊວນ.

15. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະບໍ່ໄດ້ໄຫວ້ມາດົນແລ້ວ.

16. ບາງຄົນ ໄຫວ້ເພາະຢາກຮຽນຮູ້ຮີດຄອງ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງບົດສູດມົນ.

ພາບຈາກອິນເຕີເນັດ

ແລະ ຍັງມີອີກຫຼາຍຄົນໄຫວ້ ຕັ້ງມີໃຈຢາກໄຫວ້ສູດມົນເພາະມີສັດທາ(ຄວາມເຊື່ອແບບອື່ນໆ) ແຕ່ບໍ່ສາມາດອະທິບາຍເວົ້າເປັນເຫດຜົນໄດ້.

ແຕ່ທີ່ສຸດແລ້ວ ບໍ່ວ່າເຮົາຈະໄຫວ້ດ້ວຍເຫດຜົນໃດ ໃຫ້ໄຫວ້ດ້ວຍ ກາຍທີ່ສັງລວມ_ໃຈທີ່ເປັນມິດ_ຄິດໃຫ້ເປັນບວກ_ເຮັດໃຈເບີກບານ ແລະ ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈ ກໍ່ວ່າເປັນບຸນແລ້ວ(ສີນ).

ເພາະໄຫວ້ແລ້ວບໍ່ໄດ້ຄິດຮ້າຍໃຜ ບໍ່ໄດ້ທຳລາຍໃຜ ແລະ ອີກຢ່າງເຮົາຈະໄດ້ເຝິກຄວາມອົດທົນ ອົດກັ້ນ(ຂັນຕິ), ໄດ້ເຝິກໃຊ້ຄວາມຕັ້ງໃຈ ຄວາມໜັກແໜ້ນຕໍ່ສິ່ງທີ່ກຳລັງເຮັດຢູ່(ສະມາທິ), ແລະ ຍັງມີຫຼາຍກວ່ານັ້ນຖ້າມີຄວາມຕັ້ງໃຈແລະ ເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍຂອງບົດໄຫວ້ພຣະ(ປັນຍາ)ເຊັ່ນ:

1. ບົດແຜ່ເມດຕາ ຈະສື່ບອກວ່າເຮົາເປັນຄົນໃຈກວ້າງ (ຂໍແຜ່ບຸນກຸສົນໃຫ້ທຸກໆສິ່ງບໍ່ມີການຍົກເວັ້ນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນສັດຕູ, ມິດ, ແລະ ອື່ນໆ;
2. ບົດພິຈາລະນາປັດຈະເວກ.(ຮູ້ພິຈາລະນາເຖິງປັດໄຈຄວາມສຳຄັນພື້ນຖານຂອງຊີວິດຈິງໆ);
3. ບົດພິຈາລະນາສັງຂານ, ບົດກ່າວຄຳສັນລະເສີນພຣະລັດຕະນະໄຕ ແລະ ບົດອື່ນໆ(ຮູ້ເນື້ອແທ້ຂອງສິ່ງທັງປວງ ແລະ ຄຸນຕ່າງໆຂອງພຣະລັດຕະນະໄຕ).

ສະຫຼຸບແລ້ວໄດ້ ສິນ, ຂັນຕິ, ສະມາທິ ແລະ ປັນຍາ

ພາບຈາກໂຄງການເມດຕາທັມ

ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ຖ້າເຮົາໄຫວ້ແລ້ວເຮັດສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມ ຫຼື ໄດ້ສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບທີ່ເວົ້າມາຂ້າງເທິງ☝ ໃຫ້ປ່ຽນວິທີຄິດຈະດີສຸດ.

ຖ້າຖາມວ່າ ໄຫວ້ພຣະແລ້ວໄດ້ຫຍັງ? 

ຄໍາຕອບ ຢູ່ທີ່ວ່າ ເຮົາໄດ້ທຳກາຍ ວາຈາ ແລະ ໃຈ ຂອງເຮົາເປັນແບບໃດເວລາໄຫວ້". ແຕ່ຖ້າໄຫວ້ແລ້ວບໍ່ໄດ້ສິ່ງໜຶ່ງ ກະໄດ້ສິ່ງໜຶ່ງເປັນສີ່ງແນ່ນອນຢູ່ແລ້ວ ບໍ່ໄດ້ບວກ ກະລົບ ແລະ ຢ່າເອົາແຕ່ເຊື່ອໆ ຈົນລືມຄຳນວນເຫດຜົນນຳ.

ແລ້ວເຈົ້າໄຫວ້ພຣະສູດມົນເພາະຫຍັງ ແລະ ຄິດວ່າຕົນເອງໄດ້ຫຍັງ?

ພຣະ ບຸນທະວີ ພະດວງເດດ

ຄວາມເປັນມາໃນການເຄນສິ່ງຂອງແກ່ພຣະສົງຄ໌ ແລະ ຄວາມຫມາຍຂອງການເຄນ

  1. ຄວາມເປັນມາໃນການເຄນສິ່ງຂອງແກ່ພຣະສົງຄ໌

    ໃນສະໄໝນັ້ນ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກເຈົ້າປະທັບຢູ່ທີ່ກູດດາຄານສາລາປ່າມະຫາວັນ ເຂດພຣະນະຄອນເວສາລີ  ຄາວນັ້ນມີພຣະພິກຂຸອົງຄ໌ຫນຶ່ງ ອາສັຍຢູ່ໃນເຂດປ່າຊ້າ ທ່ານໄດ້ໄປເອົາສິ່ງຂອງທຸກຢ່າງທີ່ມີຢູ່ໃນປ່າຊ້ານັ້ນ ເພື່ອນຳມາໃຊ້ສອຍອຳນວຍຄວາມສະດວກໃນການບຳເພັນສະມະນະທັມ ທ່ານບໍ່ປາຖນາທີ່ຈະຮັບອາຫານ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ປະຊາຊົນຖວາຍ ຈິ່ງຊອກເກັບເອົາອາຫານເຄື່ອງບວງສວງໄຫວ້ເຈົ້າຕາມ ປ່າຊ້າ ເຫງົ້າໄມ້ໃຫຍ່  ແລະ ຕາມແຄມປະຕູເປັນຕົ້ນມາສັນເອງ ປະຊາຊົນຈຶ່ງເພ່ງໂທດຕິຕຽນຕ່າງໆນາໆ ວ່າເຫດໃດພິກຂຸທ່ານນີ້ຈຶ່ງໄດ້ເກັບເອົາອາຫານ ເຄື່ອງບວງສວງຂອງໄຫວ້ເຈົ້າ ຂອງພວກເຮົາໄປສັນເອງເຊັ່ນນີ້ ຈິ່ງເຮັດໃຫ້ອ້ວນຖ້ວນສົມບູນ ບາງທີອາດສັນຊິ້ນມະນຸດເປັນອາຫານນຳກະບໍ່ຮູ້ ພິກຂຸທັງຫລາຍໄດ້ຍີນປະຊາຊົນພວກນັ້ນເພັ່ງໂທດຕິຕຽນຕ່າງໆນາໆ ບັນດາພຣະສົງຄ໌ເປັນຜູ້ມັກຫນ້ອຍສັນໂດດຕ່າງໆ ກໍ່ເພັ່ງໂທດຕິຕຽນຕ່າງໆນາໆເຊັ່ນກັນວ່າ: ເຫດໃດ ທ່ານຈຶ່ງກືນອາຫານທີ່ເຂົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ໃຫ້ເຫລົ່າ!? ແລ້ວຈິ່ງໄດ້ຂາບທູນເລື່ອງນັ້ນແດ່ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກເຈົ້າ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກເຈົ້າຈິ່ງໄດ້ສອບຖາມພິກຂຸນັ້ນວ່າ! ຂ່າວວ່າ ທ່ານກືນອາຫານທີ່ເຂົາຍັງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ມີຈິງບໍ່? ພິກຂຸນັ້ນທູນຮັບວ່າເປັນຄວາມຈິງ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກເຈົ້າຊົງ ຕິຕຽນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນວ່າ: ດູກ່ອນໂມຄະບຸຣຸດ(ບຸຣຸດຜູ້ຫວ່າງເປົ່າ) ເຫດໃດທ່ານຈິ່ງໄດ້ກືນອາຫານທີ່ເຂົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ໃຫ້ເຫລົ່າ!? ການກະທໍາຂອງທ່ານບໍ່ເປັນໄປເພື່ອຄວາມເຫຼື່ອມໃສ ຂອງຊຸມຊົນທີ່ຍັງບໍ່ເຫລື່ອມໃສ ຫຼື ເພື່ອຄວາມເຫລື່ອມໃສຍິ່ງຂອງຊຸມຊົນທີ່ເຫລື່ອມໃສແລ້ວ ຈິ່ງຊົງບັນຍັດສິກຂາບົດຂຶ້ນວ່າ: ພິກຂຸອົງໃດກືນອາຫານທີ່ເຂົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ໃຫ້(ເຄນ) ເປັນອາບັດປາຈິດຕີ ແລະ ພາຍຫລັງມີການບັນຍັດເພີ່ມເຕິມອີກທີ່ເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ ເຊັ່ນ: ນ້ຳ(ປະເພດເຕົ້ານ້ຳ), ງ້ຽງ, ແປງຖູແຂ້ວ, ຜ້າ, ບາດ ສີ່ງທີ່ຕ້ອງໃຊ້ປະຈໍາວັນ ອະນຸໂລມເຂົ້າກັນໄດ້ ຄື: ບໍ່ຕ້ອງປະເຄນກໍ່ໄດ້.

  2. ຄວາມຫມາຍຂອງການເຄນ:

ການ ເຄນ ຫມາຍເຖິງການມອບໃຫ້, ເອົາໃຫ້(ໃຊ້ສຳຫຼັບເອົາສີ່ງຂອງໃຫ້ພິກຂຸສາມະເນນ ຫຼືພຣະເຈົ້າແຜ່ນດິນ); ຊື່ງກົງກັບ ພາສາອັງກິດວ່າ: (give; offer), ໃນຄວາມໝາຍຂອງພຣະພຣົມຄຸນາພອນ (ປ.ອ.ປະຍຸຕໂຕ) ຫມາຍເຖິງ ການມອບ ຖວາຍສີ່ງຂອງໃດໜຶ່ງ ໃຫ້ແກ່ພຣະພິກຂຸ; ສົ່ງສີ່ງຂອງຖວາຍພຣະພາຍ ນຫັດຖະບາດ; ສົ່ງໃຫ້ເຖິງມື; ແລະ ພິກຂຸຜູ້ຮັບຈະຮັບດ້ວຍກາຍກໍໄດ້ ດ້ວຍຂອງເນື່ອງດ້ວຍກາຍກໍໄດ້ເຊັ່ນ: (ເວລາຜູ້ຍິງເຄນໃຊ້ຜ້າຂາບ "ຜ້າເຫຼືອງນ້ອຍໆ ເໝືອນ ແພມົນ"  ໃຊ້ຜ້າເຊັດໜ້າທີ່ສະອາດຮັບກໍ່ໄດ້) ແຕ່ການຮັບເຄນທາງພາກເໜືອຂອງປະເທດໄທຍ (8 ແຂວງພາກເຫນືອ), ປະເທດພະມ້າ ແລະ ສີລັງກາ ສະຕີ (ຜູ້ຍິງ) ເຄນກໍ່ຮັບກັບມືໄດ້ເລີຍເໝືອນຜູ້ຊາຍທົ່ວໄປ ແຕ່ສ່ວນຫລາຍປະເພນີລາວ ເຮົາຈະມອບໃຫ້ເປັນຫນ້າທີ່ຜູ້ຊາຍຫລາຍກວ່າ (ຖືວ່າຂັດພຸດທະບັນຍັດ) ແລະ ໃນວິໄນບັນຍັດພຣະພິກຂຸກໍ່ສາມາດຮັບເຄນຈາກຜູ້ຍິງໄດ້ ທີ່ໃຊ້ຜ້າຮອງຮັບນັ້ນເປັນການບັນຍັດຂຶ້ນມາໃໝ່ເທົ່ານັ້ນເອງ.

source:http://www.watmai.com.au/37203760377637163737375437643784371937143757371937793755378537423747376037543771371937163788-3777373837383779373237203766378437193734376737133733.html

ລວມ 39 ພຸດທະສາສະໜາສຸພາສິດ "ໝວດເບື້ອງຕົ້ນ" (ໝວດທີ່ 1)

1.             ຕົນເປັນທີ່ເພິ່ງຂອງຕົນ

2.             ປັນຍາຍ່ອມປະເສີດກວ່າຊັບ

3.             ຄົນຂະຫຍັນ ຍ່ອມຫາຊັບໄດ້

4.             ຄົນໂງ່ ຄົນພານບໍ່ຄວນເປັນຜູ້ນໍາ

5.             ຊະນະຕົນນັ້ນ ປະເສີດກວ່າ

6.             ເວົ້າຈາແບບໃດ ໃຫ້ເຮັດໄດ້ແບບນັ້ນ

7.             ຄໍາຈິງເປັນສິ່ງບໍ່ຕາຍ

8.            ການກູ້ໜີ້ເປັນທຸກໃນໂລກ

9.             ບັນດິດ ຍ່ອມເຝິກຕົນ

10.         ຜູ້ໃຫ້ຍ່ອມ ເປັນທີ່ຮັກ

11.         ຈົ່ງເຕືອນຕົນ ດ້ວນຕົນເອງ

12.         ຄວາມສຸກອື່ນ ຍິ່ງກວ່າຄວາມສະຫງົບບໍ່ມີ

13.         ບິດາມານດາເປັນບູຣະພາຈານຂອງບຸດ

14.         ຄົນເຫັນແກ່ຕົວ ເປັນຄົນສົກກະປົກ

15.         ຄວາມມີສະຕິ ປ້ອງກັນສິ່ງໂຫດຮ້າຍໄດ້

16.         ຄົນໂກດ ຍ່ອມຂ້າໄດ້ແມ່ນແຕ່ມານດາຂອງຕົນ

17.         ຟັງດ້ວຍດີ ຍ່ອມໄດ້ປັນຍາ

18.        ເມື່ອຄົຍຄົນດີກວ່າຕົນ ຕົນເອງກໍ່ດີຂື້ນມາທັນທີ

19.         ຢູ່ຮ່ວມກັບຄົນຊົ່ວ ຍ່ອມມີແຕ່ຄວາມທຸກ

20.        ຄົນກຽດຄ້ານ ຍ່ອມບໍ່ພົບຄວາມສຸກ

21.         ສັດໂລກ ຍ່ອມເປັນໄປຕາມກໍາ

22.        ຄວາມເປັນເພື່ອນບໍ່ມີໃນໝູ່ຄົນພານ

23.        ຜູ້ເຝິກຕົນໄດ້ເປັນຜູ້ປະເສີດສຸດໃນໝູ່ມະນຸດ

24.        ຊະນະຄວາມໂກດ ດ້ວຍຄວາມບໍ່ໂກດ

25.        ວາຈາຂອງຄົນຍ່ອມສ່ອງເຫັນນໍ້າໃຈ

26.        ນັກປາດວ່າ ມີຊີວິດຢູ່ດ້ວຍປັນຍາປະເສີດທີ່ສຸດ

27.        ຄວາມປະໝາດເປັນທາງແຫ່ງຄວາມຕາຍ

28.        ຜູ້ໃຫ້ຍ່ອມຜູກມິດໄວ້ໄດ້

29.        ຖ້າຈະທໍາໃດ ກໍ່ໃຫ້ທຳດ້ວຍໃຈ

30.        ທັມມະຍ່ອມຮັກສາຜູ້ປະພຶດທັມ

31.         ຄວາມຊົ່ວເມື່ອເຮັດລົງໄປແລ້ວ ຍ່ອມເດືອດຮ້ອນພາຍຫຼັງ

32.        ຄົນລ່ວງທຸກໄດ້ ເພາະຄວາມພຽນ

33.        ບິດາມານດາ ເປັນພົມຂອງລູກ

34.        ຄົບຄົນດີ ຍ່ອມຈະເລີນ

35.        ທັມທີ່ປະພຶດດີແລ້ວ ຍ່ອມນໍາສຸກມາໃຫ້

36.        ຄວາມກະຕັນຍູກະຕະເວທີ ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງຄົນດີ

37.        ຄວາມພ້ອມພຽງຂອງໝູ່ຄະນະ ຍ່ອມນໍາສຸກມາໃຫ້

38.        ຄວາມອັດທົນ ນໍາສຸກມາໃຫ້

39.        ເມດຕາ ເປັນເຄື່ອງຄໍ້າຈູນໂລກ

ລວມ 40 ພຸດທະສາສະໜາສຸພາສິດ "ໝວດຄວາມສຸກ" (ໝວດທີ 2)

1.             ຜູ້ຈະເລີນເມດຕາດີແລ້ວ ຫຼັບ ແລະຕື່ນຍ່ອມເປັນສຸກ.

2.             ຄວາມສຸກອື່ນ ຍິ່ງກວ່າຄວາມສະຫງົບໃຈບໍ່ມີ

3.             ການບໍ່ບຽດບຽນກັນ ເປັນສຸກໃນໂລກ

4.             ການສະແດງສັດຈະທັມ ນໍາຄວາມສຸກມາໃຫ້

5.             ນິບພານປັນສຸກຢ່າງຍິ່ງ

6.             ລະເຫດທຸກໄດ້ ເປັນສຸກໃນທີ່ທັ້ງປວງ

7.             ຄວາມດີ ໂຈນລັກບໍ່ໄດ້

8.            ຄົນເຮົານີ້ ຖ້າມີອັນເຮັດຊົ່ວລົງໄປແລ້ວ ກໍ່ຢ່າເຮັດຄວາມຊົ່ວນັ້ນຊໍ້າອີກ

9.             ບາບບໍ່ມີ ແກ່ຜູ້ບໍ່ທໍາ

10.         ຄວາມຊົ່ວ ບໍ່ເຮັດເສຍເລີຍຈະດີກວ່າ

11.         ຄວາມດີເຮັດໄວ້ ຈະດີກວ່າແລ

12.         ຢ່າດູໝິ່ນຄວາມຊົ່ວວ່າເລັກນ້ອຍ ວ່າຈັກບໍ່ມີຜົນມາເຖິງຕົນ

13.         ສັດໂລກ ຍ່ອມເປັນໄປຕາມກໍາ

14.         ເຮັດດີ ໄດ້ດີ ເຮັດຊົ່ວ ໄດ້ຊົ່ວ

15.         ທັມມະນັ້ນແລ ຍ່ອມຮັກສາຜູ້ປະພຶດທັມ

16.         ທັມທີ່ປະພຶດດີແລ້ວ ຍ່ອມນໍາເຊິງຄວາມສຸກ

17.         ຜູ້ອິ່ມໃນທັມ ຍ່ອມນອນເປັນສຸກ

18.        ກັມບໍ່ດີ ຍ່ອມຈະເຜົາຜານໃນພາຍຫຼັງ

19.         ການສ້າງສົມຄວາມດີ ນໍາສຸກມາໃຫ້

20.        ການງານທີ່ບໍ່ດີ ແລະ ບໍ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ຕົນນັ້ນເຮັດງ່າຍ

21.         ຄວາມດີ ຄົົນຊົ່ວເຮັດຍາກ

22.        ຄວາມດີ ຄົນດີເຮັດໄດ້ງ່າຍ

23.        ຄວາມຊົ່ວ ຄົນຊົ່ວເຮັດງ່າຍ

24.        ດູກ່ອນພິກຂຸທັງຫຼາຍ ຄໍາວ່າ ບຸນ ນີ້ເປັນຊື່ຂອງຄວາມສຸກ

25.        ເຖິງຄາວຈະສິ້ນຊີບ ບຸນກໍ່ຊ່ວຍໃຫ້ເປັນສຸກ

26.        ເພາະນໍ້າເທື່ອລະເມັດນ້ອຍໆ ຫມໍ້ນໍ້າກ໋ຍັງເຕັມໄດ້

27.        ຄວາມດີທີ່ສ້າງເອງນີ້ແລ ເປັນຊັບສ່ວນຂອງຕົວໂດຍສະເພາະ

28.        ຕາຍເພາະຊອບທັມດີກວ່າ ຢູ່ຍ່າງບໍ່ຊອບທັມຈະມີຄ່າຫຍັງ

29.        ທຳກັມໃດແລ້ວ ບໍ່ຮ້ອນໃຈພາຍຫຼັງ ກັມນັ້ນແລບໍ່ດີ

30.        ຢ່າພຶ່ງສ້າງຄວາມພໍໃຈໃນຄວາມຊົ່ວນັ້ນ ການສັ່ງສົມຄວາມຊົ່ວ ເປັນການກໍ່ຄວາມທຸກ

31.         ການບໍ່ເຮັດຄວາມຊົ່ວທັ້ງປວງ ການບໍາເພັນຄວາມດີໃຫ້ພຽບພ້ອມ ການຊໍາລະຈິດຂອງຕົນໃຫ້ຜ່ອງໃສ ສາມຢ່າງນີ້ ຄືຄໍາສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ.

32.        ຄົນມີຄວາມຊົ່ວ ຍ່ອມເດືອດຮ້ອນ ເພາະກັມຂອງຕົນ

33.        ບໍ່ໄດ້ແຕ່ຊອບທັມ ດີກວ່າ ໄດ້ແຕ່ບໍ່ຊອບທັມ

34.        ບັນດິດບໍ່ປະກອບຄວາມຊົ່ວ ເພາະເຫັນແກ່ຄວາມສຸກສ່ວນຕົວ.

35.        ບັນດິດນັ້ນ ເຖິງຈະຖືກຄສາມທຸກມາກະທົບ, ເຖິງພາດລົງໄປແລ້ວ ກໍ່ຄົງສະຫງົບຢູ່ໄດ້ ແລະ ບໍ່ລະຖິ້ມທັມເພາະມັກ ຫຼື ຊັງ.

36.        ຊ່າງດອກໄມ້ຮ້ອຍພວງມະໄລໄດ້ຫຼາກຫຼາຍ ຈາກດອກໄມ້ກອງໜຶ່ງ ສັນໃດ, ຄົນເຮົາເກີດມາແລ້ວກໍ່ຄວນສ້າງຄວາມດີງາມໃຫ້ມາກ ສັນນັ້ນ.

37.        ບຸກຄົນໃດໃນການກ່ອນເຄີຍຜິດພາດ ຄັ້ນພາຍຫຼັງເຂົາໄດ້ກັບໂຕບໍ່ປະມາດ ບຸກຄົນນັ້ນຍ່ອມເຮັດໃຫ້ໂລກແຈ່ມໃສ ເໝືອນດັງດວງຈັນ ອັນພົ້ນຈາກເມກໝອກ.

38.        ພຶ້ງສະຫຼະຊັບ ເພື່ອເຫັນແກ່ອະໄວຍະວະ ໃນເມື່ອຈະຮັກສາຊີວິດ ພື້ງສະຫຼະໄດ້ໝົດ ທັ້ງອະໄວຍະວະ, ຊັບ ແລະ ຊີວິດ ໃນເມື່ອຄຳນຶງເຖິງທັມ

39.        ຄວາມດີສ້າງກະທຳໄວ້ ຈະດີກວ່າ

40.        ທັມນັ້ນແລ ຍ່ອມຮັກສາຜູ້ປະພຶດທັມ

ເປັນຫຍັງໄຊອິວ ຈຶ່ງເປັນນິຍາຍທີ່ມີອິດທິພົນຂອງຈີນ?

ເພາະວ່າ

1.   ເລື່ອງໄຊອິວ ບໍ່ເປັນພຽງແຕ່ເທບນິຍາຍແຟນຕາຊຮເທົ່ານັ້ນ.

2.   ໄຊອິວ ຄືການອ້າງອີງ ພຣະໄຕປີດົກ ທີ່ຂຽນອອກມາເປັນເຊີງເທບນິຍາຍ

3.   ສັນຍາລັກແຕ່ໂຕລະຄອນ,ແຕ່ລະເຫດ ຄືຄໍາສອນທາງພຸດ

ພຣະຖັງ ໝາຍເຖິງ ສັດທາ, ຈະໄປຊົມພູທະວີບ ຕ້ອງມີສັດທາກ່ອນ,

ເອົາຈິດໄປນໍາຊຶ່ງຈິດຂອງຄົນເຮົາປະກອບດ້ວຍ:

·        ງໍຄົງ ໝາຍເຖິງ ໂທສະ

·       ຕື້ໂປ້ຍກາຍ ໝາຍເຖິງ ໂລພະ, ຄວາມໂກດ

·        ຊົວເຈັ້ງ ໝາຍເຖິງ ໂລພະ, ໂມຫະ

ຫມໍຄົງ ແປງກາຍໄດ້ ເຫາະເຫີນ ເດີນອາກາດໄດ້ ເພາະຫມໍຄົງ ຄືຈິດຂອງຄົນເຮົາທີ່ເປັນລີງ ບໍ່ນິ້ງ

ຄິດໄປເລື້ອຍໆ ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຮົາຄຸມຫມໍຄົງໄດ້ ການໄປຊົມພູທະວີບຈະງ່າຍຂື້ນ,

ເມື່ອໃດກໍ່ຕາມທີ່ເຮົາເກີດຄວາມໂກດ ຫຼື ໂທສະ ເຮົາກໍ່ເປັນຄືກັບງໍຄົງ ສະແດງລິດ ພິນາດ ພັງທະລາຍໄດ້.

ແຕ່ງໍຄົງ ຍອມແພ້ໃຫ້ກັບສິ່ງໃດ? ຖືກຂັງໄວ້ທີ່ໃດ?

ຄໍາຕອບຄື ງໍຄົງ ຍອມແພ້ ແລະ ຢ້ານ ຝ່າມືຢູໄລ ແລະ ຖືກຂັງໄວ້ທີ່ພູເຂົາ 5ນິ້ວ ຄວາມໝາຍກໍ່ຄື ຝ່າມືຢູໄລ

ແລະພູເຂົາ 5ນິ້ວແມ່ນໝາຍເຖິງ ຂັນ5

ຕໍ່ໃຫ້ຈິດເຮົາແນ່ໜັກພຽງໃດສຸດທ້າຍກໍ່ຕ້ອງຍອມແພ້ ເສຍໃຫ້ກັບຂັນ5

ໄດ້ແກ່ຮູບ, ເວທະນາ, ສັນຍາ, ສັນຂານ ແລະ ວິນຍານ.

ນອກຈາກນີ້ ງໍຄົງຍັງມີກະບອງວິເສດຈັດການປີສາດໄດ້ຕະຫຼອດ ກະບອງນັ້ນແທນປັນຍາ

ແຕ່ຖ້າມີຈິດກັບປັນຍານັ້ນມັກເກີດບັນຫາ ພຣະຢູໄລຈຶ່ງປະທານມຸງຄຸນ ມາຮັດຫົວໄວ້

ໃຫ້ພຣະຄັງຄອຍດູແລມຸງຄຸນນັ້ນ

ກໍ່ແທນໃຫ້ “ສະຕິ” ຊຶ່ງມົງຄຸນເປັນເສັ້ນຮັດກັນ 3 ເສັ້ນ ເປັນເສັ້ນມົງຄຸນ ແທນໃຫ້ ໄຕຣລັກ

ມີ ອະນິດຈັງ ທຸກຂັງ ແລະ ອະນັດຕາ

ຜີສາດແຕ່ລະໂຕແມ່ນແທນໃຫ້ກິເລດ ທີ່ເຮົາຕ້ອງຄ່ອຍກໍາຈັດອອກໄປ

ຕອນເຈີກັນທຳອິດ ເຫັງເຈ້ງບອກພຣະຖັງວ່າ “ໄປຊົມພູທະວີບ ຂ້ານ້ອຍພາອາຈານຕີລັງກາໄປໄດ້ 7ເທື່ອ ກະຮອດແລ້ວ ມາມົວແຕ່ເສຍເວລາຍ່າງໄປເຮັດຫຍັງ”, ພຣະຖັງຕອບວ່າຕ້ອງເດີນໄປ

ປິດສະໜາທໍາຂໍ້ນີ້ຄື: ຈິດກັບປັນຍາ ຟັງຄົນອື່ນເວົ້າ ຟັງເຂົາບອກ ຄິດເອົາເອງກະວ່າງ່າຍ ບຶດດຽວກະໄປເຖິງພຣະນິບພານແລ້ວ ເຊົ່ນ ຄົນເລົ່າໃຫ້ຟັງວ່າ ອະຣິຍະສັຈ 4 ທາງດັບທຸກ ຟັງເຂົ້າໃຈແລ້ວ ແຕ່ຈິງໆແລ້ວບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈ, ທັມມະຕ້ອງລົງມືປະຕິບັດ ຄືກັບ ງໍຄົງບອກວ່າ ຕີລັງຫາໄປ 7 ເທື່ອກະໄປຮອດແລ້ວ ຕ້ອງຄ່ອຍໆເດີນໄປ ສຶກສາໄປ ປະຕິບັດໄປ ມັນເຖິງຈະບັນລຸໄດ້ft

ຕື້ໂປ່ຍກາຍ ຄື ສິນ 8, ຊັວເຈັ້ງ ຄືສະມາທິ. ສັດທາ+ ປັນຍາ + ສີນ

+ ສະມາທິ ຈຶ່ງພົ້ນຈາກທຸກ.

ແຕ່ບາງຄັ້ງຜີສາດກໍ່ເປັນໂຕທີ່ເກັ່ງກາດ ດຸຮ້າຍ

ຈຶ່ງຕ້ອງໄປຕາມຫາເຈົ້າແມ່ກວນອິມມາຊ່ວຍ,

ເຈົ້າແມ່ກວນອິມໝາຍເຖິງ ຄວາມເມດຕາ.

ປັນຍາ + ເມດຕາ ຈະກາຍເປັນສໍາມາທິດຖີ,ທັມມະຊັ້ນສູງເຊິ່ງປາບກິເລດໄດ້ສະເໝີ ແຕ່ເຈົ້າແມ່ກວນອິມ ມັກໃຫ້ເຫັງເຈ້ຍ ລອງສູ້ຈົນໝົດແຮງກ່ອນ

ເຖິງຈະມາຊ່ວຍ ເໝືອນກັບວ່າຫາກມີກິເລດຄວນໃຊ້ປັນຍາປາບລອງເບີ່ງກ່ອນ ເກີນກໍາລັງແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ເມດຕາປ່ອຍວາງ

ຖ້າເກີດກໍາລັງຄວາມເມດຕາເຈົ້າແມ່ກວນອິມ ຊ່ວຍບໍ່ໄຫວ

ຜູ້ສຸດທ້ານທີ່ຈະມາຊ່ວນຄື ພຣະຢູໄລ. ພຮະູຢູໄລ ແທນໃຫ້ ພຣະອະຣິຍະສົງ ທ້າຍສຸດຖ້າປະຕິບັດບໍ່ໄຫວກໍ່ໃຫ້ຖາມຜູ້ຮູ້ເອົາ ບັນຫາຈຶ່ງແກ້ອອກໄດ້.

ລໍາດັບຜີສາດແຕ່ລະໂຕໃນເລື່ອງໄຊອິວ ລ້ວນແຕ່ເປັນຜີສາດທີ່ມີລິດເດດ ແລະ ອັນຕະລາຍ ເຊັ່ນ ເມື່ອເລີ້ມອອກເດີນທາງ ກໍ່ເຈີກັບໂຈນທັງຫົກ ຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ໄປ ສຸດທ້າຍເຫັງເຈ້ຍເລີຍເອົາກະບອງຕີຈົນຕາຍ

ໂຈນທັງຫົກ ຄື ຮູບ ສຽງກິ່ນ ລົດ ສໍາຜັດ ແລະ ອາລົມ ຕ້ອງເອົາ ປັນຍາ(ກະບອງ) ຟາດໃຫ້ຕາຍກ່ອນເຖິງຈະເລີ້ມອອກເດີນທາງໄດ້

ສະຫຼຸບຄື: ສັດທາ + ປັນຍາ + ສີລ + ສະມາທິ ເດີນທາງກໍາກັດກິເລດ ໄປຈົນເຖິງຊົມພູທະວີບ ແລ້ວໄດ້ຫຍັງ?

ຕອນຈົບ ພຣະຖັງ ແລະ ຄະນະ ມາຮອດແມ່ນໍ້າແຫ່ງໜຶ່ງ ສາຍນໍ້າໄຫຼແຮງຫຼາຍ ຈົນບໍ່ຮູ້ວ່າຈະຂ້າມໄປໄດ້ແນວໃດ ຈົນມາເຈີເຮືອ ທີ່ບໍ່ມີທ້ອງຈອດຢູ່ ພຣະຖັງກັງວົນຫຼາຍ ເພາະເຮືອບໍ່ມີທ້ອງຈະພາຍຂ້າມໄປອີກຟາກໄດ້ແນວໃດ ແຕ່ສຸດທ້າຍ ກໍ່ຍອມໃຊ້ເຮືອລໍານັ້ນຂ້າມໄປ.

ແມ່ນໍ້າທີ່ໄຫຼແຮງໆນັ້ນ ແມ່ນກອງກິເລດ, ເຮືອລໍານັ້ນ ແທນສຸນຍະຕາ ຄືຄວາມບໍ່ຍຶດໝັ້ນຖືໝັ້ນ

ເມື່ອຂ້າມມາແລ້ວກໍ່ເຖິງຊົມພູທະວີບ ແລະ ໄດ້ພຣະຄໍາພີມາເປັນໜັງສືລ້າໆ ບໍ່ມີບົດຫຍັງໃນໜັງສືເຫຼັ້ມນັ້ນເລີຍ

ແທນທໍາມະ ຊຶ່ງກໍ່ແມ່ນຄວາມວ່າງເປົ່າ...ນິບພານ...

ແຕ່ສຸດທ້າຍເຫ້ງເຈ້ຍຂໍໃຫ້ມີຫຍັງກະໄດ້ ກັບໄປຈີນ ເພາະຄົນທໍາມະຄົງບໍ່ເຂົ້າໃຈ ເລີຍໄດ້ຄໍາພີມາອີກເຫຼັ້ມໜຶ່ງ ເຕັມໄປດ້ວຍໂຕອັກສອນ ບັນທຶກການເດີນທາງ ເອີ້ນວ່າ: ພຣະໄຕຣປີດົກ....

------------------ຈົບ------------------

Cr: กองบุญแผ่นพับบทสวดมนต์